Regenboogbaby

De afgelopen jaren namen wij afscheid van onze kinderwens. Na alle ziekenhuisbezoeken, miskramen en het verschrikkelijke verlies van onze jongens gaf ons niet meer veel vertrouwen voor de toekomst. Onze leeftijd was daarnaast ook niet meer echt in ons voordeel, dus we lieten het langzaam los.

En als je loslaat, krijg je soms alsnog een cadeautje waar je niet meer op had gerekend, maar wat zo welkom was. In 2018 bleken we zwanger en dat was een prachtig cadeau om het nieuwe jaar mee te beginnen. Het was echter ook een cadeau dat veel herinneringen opriep aan alles wat mis kan gaan tijdens een zwangerschap.

Eerst de angst dat het toch weer fout zou gaan en ook deze zwangerschap in een miskraam zou eindigen. Daarna volgde de spannende echo’s waarin we zouden kunnen zien of er afwijkingen zouden zijn die het meer noodzakelijk zouden maken om een onmogelijke keuze te maken. Slapeloze nachten wisselden af met slapen als een blok. Je niet kunnen concentreren draaide rond met een beetje hoopvol naar de toekomst durven kijken. We hadden dat echter al twee keer gedaan en beide keren werden onze toekomstdromen de grond in geboord.

Toen bleek alles goed en konden we een beetje gaan genieten, tot een ziekenhuisopname en een groeiachterstand ook deze zwangerschap spannend maakten. Ons kleintje deed het zelf heel goed, maar ze moest er hard voor werken, gezien het feit dat ze te langzaam groeide. Zo fijn dat de artsen dan ook besloten dat het beter was dat ze haar gewoon zouden halen en buiten mijn buik verder laten groeien.

Een wonder vond ik het echt om haar te mogen ontmoeten, te zien met haar oogjes open en haar te horen huilen. Wat had ik dat gemist bij onze jongens. Het was ook heel erg wennen, een kindje dat beweegt en reageert. Als ze heel stil lag te slapen, dan ging ik kijken of ze nog ademhaalde. Ik heb gelukkig de neiging kunnen onderdrukken om haar daadwerkelijk wakker te maken. Daarbij leek ze ook nog eens heel erg op haar jongste broertje. Dat was af en toe wel even slikken.

Dit kleine meisje, wat wij vol trots onze dochter mogen noemen, geniet met volle teugen van het leven. Ze wordt nu bijna een jaar en wat kunnen wij oprecht zeggen dat zij ons leven extra kleur heeft gegeven in alle kleuren van de regenboog.

Als ze groter is, zal ze ook haar broertjes leren kennen. We zullen hun namen ook dan nog steeds tegen haar noemen en hun geboortedagen met haar vieren.

Onderstaande gedichtje van Claudia de Breij plaatste ik voorin haar dagboek over haar zwangerschap.

.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s