De wijde wereld in

Laatst volgde ik een workshop met als thema Worst case scenario. Daarin moesten we allereerst negatieve stemmetjes en gedachten noteren. Daar schreven we daarna een worst case scenario waarin je doorging tot het moment waarop alles verloren lijkt. Uiteindelijk schrijf je hoe je een aha-moment krijgt en de oplossing komt vanzelf. Dat is natuurlijk op veel zaken van toepassing, maar niet op wat wij meemaakten. Daarom koos ik voor het beschrijven van mijn trauma en hoe ik weer terug wil stappen in die wijde wereld voor de vorm van een fabel.

2015-02-18 Kootwijk (43).JPG

Konijn woont al jaren samen met zijn familie in een groot hol aan de rand van het bos. Toen hij klein was, namen zijn ouders hem en al zijn broertjes en zusjes overal mee naartoe. Zo ontdekte hij de plekjes met het lekkerste gras, het meest heldere water, maar ook de plekken waar je je het beste kon verstoppen voor de vos en de uil.

Het was heerlijk om in de zomer je kop uit het hol te steken, goed naar links en naar rechts te kijken en dan naar buiten te springen, het zonlicht in. Een beetje dollen, eten en drinken en dan moe en voldaan weer terug. In de winter speelden ze verstoppertje in de lange gangen en renden eindeloos achter elkaar aan om vervolgens lekker te gaan slapen. Het leven was onbezorgd en zorgen waren klein.

Op een dag was het over. Konijn was met zijn vrienden naar buiten gegaan. Ze hadden goed naar links en rechts gekeken, voordat ze uit het hol kropen en waren samen op pad gegaan. Ze wilden eens dat onbekende bos in. Alle anderen waren hen voorgegaan en waren er enthousiast en vol mooie verhalen uitgekomen. Dus renden ze over het grasveld met het lekkerste gras, langs de beek met het helderste water naar de rand van het bos.

Ze keken het donkere bos in en zagen de hoge bomen en de dichte struiken. Ze haalden diep adem en sprongen achter elkaar het bos in. Ze speelden verstoppertje tussen de struiken en aten van de blaadjes toen ze honger kregen. Ze hadden zo’n plezier. Er leek geen einde aan te komen.

Tot ze opeens geritsel hoorden en de vogels uit de bomen opvlogen. Ze stonden als verstijfd, de oren plat in de nek. Vanuit de struiken verscheen een snuit met een spitse neus en twee priemende ogen. Klein maken had geen zin meer, want daarvoor hadden ze al te veel lawaai gemaakt. Ze wisten niet wat te verwachten, maar ineens sprong de vos uit de struiken in hun richting. Ze stoven het bos weer uit zo snel als ze konden. Helaas was ons Konijn te laat. De vos kreeg hem nog net even te pakken. Hij beet hem in zijn poot, voordat hij zich uit de voeten kon maken.

Sinds die dag kwam Konijn niet meer uit het hol. Hij was te bang voor wat de anderen zouden zeggen. De wond heelde goed, maar het Konijn schaamde zich. Hoe had het zover kunnen komen dat hij de enige was die gewond was geraakt en de anderen die leed bespaard was gebleven?

Hij kwam alleen buiten om water te drinken uit de modderige plassen dichtbij en het gras wat erbij groeide. Hij beleefde die dag in het donkere bos keek en keer opnieuw. Het maakte hem bang en verdrietig. Hij verloor de twinkeling in zijn ogen, zijn oren gingen steeds meer hangen en hij hupte nooit meer vrolijk rond met zijn vrienden.

Ze stonden nog wel regelmatig voor zijn deur en soms ging hij even met ze mee. Ze speelden dan vlakbij en soms wat verder weg. Hij ving dan weer een glimp op van dat lekkerste gras en het heldere water van de beek. Toch ging hij meestal weer naar huis als de rest verder ging. De stap was te groot om weer onbezorgd plezier te maken en echt te genieten.

Hij haalde zelf zijn vrienden ook niet meer op, dus op den duur gingen ze steeds vaker zonder hem. Hij zat daardoor alleen en af en toe liep er iemand bij hem binnen. Hij vermaakte zichzelf prima, likte zijn wonden en probeerde zichzelf weer te helen.

Af en toe stak hij zijn kop even naar buiten. Hij hoorde het gezellige lawaai en de lachende mensen op een steenworp afstand. Toch besloot hij meestal om zich om te draaien en weer binnen te gaan zitten. Wat had hij daar nu nog te zoeken? Hij had ze al zolang niet meer gezien of gesproken. Ze waren door gegaan met hun leven toen zijn leven stil was komen te staan. Nee, hij was binnen veiliger dan buiten. Zo ging er bijna een jaar voorbij.

Na een barre winter waarin Konijn binnen bleef, kwam de voorjaarszon weer tevoorschijn. Konijn voelde de warmte, stak zijn hoofd boven de grond, keek naar links en naar rechts en sprong toen heel voorzichtig uit het hol. Hij at wat van het jonge gras en dronk wat uit de plas met vers smeltwater. Hij was helemaal vergeten hoe dat smaakte. Zou hij het dan toch maar wagen?

Voorzichtig spring hij naar het grote veld aan de rand van het bos. Hij blijft stil langs de zijlijn staan en kijkt naar zijn familie en vrienden. Ze zijn er allemaal. Hij hoorde hun lawaai al van ver. Ze hebben het gezellig en er kriebelt iets in zijn buik. Hij wil zo graag weer die eerste stap zetten, maar twijfelt ontzettend. Zou hij het nog kunnen? Zomaar weer onbezorgd lachen en op stap gaan zonder twijfels? Dan hoort hij: “Kom we gaan samen op pad. Ga je mee?” Ja dat wil ik, denkt hij en ook al voelt het onwennig, hij zet zijn voorpoten op het gras en huppelt naar zijn vrienden.

 

Advertenties

Een gedachte over “De wijde wereld in

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s