Lotgenoten

Toen wij in 2011 afscheid moesten nemen van ons zoontje wist ik niet hoe ik dit verdriet ooit te boven moest komen. Hoe lief familie en vrienden ook waren. Het was onmogelijk om precies te begrijpen hoe groot ons verlies was. Ze waren lief voor ons, zochten contact en luisterden altijd naar ons verhaal. Toch kwam het dagelijks leven voorbij en bleven wij veelal alleen achter met ons onbeschrijfelijke verdriet. Het is namelijk niet te beschrijven hoe groot het verdriet is als je het niet zelf hebt meegemaakt.

Na lang zoeken op internet kwam ik bij een lotgenotengroep uit. In mijn geval was dit Lieve Engeltjes. Ik schreef er even mee, maar toen wij weer zwanger waren, wilde ik vooruit kijken en liet ik ze weer los. Toen ons nogmaals hetzelfde overkwam, sloot ik mij opnieuw aan omdat ik niet wist waar mijn verdriet begrepen zou worden met weinig woorden.

Ik kwam op een lieve maillijst terecht, een warm bad. Allemaal mama’s die hetzelfde onmogelijke besluit hadden moeten nemen en hun kindje verloren hadden. Mijn weinige woorden konden rekenen op begrip. Het was herkenbaar wat anderen schreven. We hadden vaak aan een half woord genoeg. We mailden dagelijks over ons verdriet, maar ook over dat wat ons weer deed lachen en voorzichtig een stap terug te zetten in het leven. Zij ontmoeten elkaar vlak nadat ik weer was gaan mailen. Het verdriet was te vers en de ontmoeting kwam voor mij te vroeg.

Een jaar later kwamen zij weer bij elkaar en nu was ik er klaar voor. Het was een dag met noodweer en wat was ik zenuwachtig. Als je al twee jaar met mensen mailt, is dat dan voldoende als je elkaar in het echt ontmoet? Ja dus. Wat een lieve mensen en wat een verdrietige verhalen. We staken kaarsjes aan, trotseerden de sneeuwstorm en lieten in deze koud onze ballonnen op. Verder praten we vooral met elkaar en delen we foto’s.

Intussen zijn we drie ontmoetingsdagen verder en de foto’s  en kaarsen blijven thuis. We hebben het gezellig met elkaar, lachen samen en kletsen voor een jaar bij. We blijven echter oog en oor houden voor elkaars verhalen en het geluk, maar ook het verdriet dat ons sindsdien is overkomen. Het belangrijkste is misschien nog wel dat wij van elkaar weten hoe onze kinderen heten, hoe belangrijk ze na al die jaren nog voor ons zijn en dat wij ze iedere dag missen en met ons meedragen.

Waar zij gestopt zijn met mailen, ben ik verder gegaan. Ik koos voor vrijwilligerswerk, omdat helaas lotgenoten blijven komen. Er verliezen iedere dag nog mensen hun kind. Toch ontmoet ik iedere keer nieuwe mama’s die ondanks hun intense verdriet kracht en trots uitstralen, ook al beseffen ze dat soms zelf nog niet.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s