Rouwen is topsport

Rouwen is topsport. Het kost je zoveel energie en put je compleet uit. In de eerste dagen na het verlies word je zo ontzettend geleefd. Er komt veel bezoek. Iedereen komt naar je verhaal luisteren, bekijkt je foto’s en brengt lieve woorden en aandacht. Na een aantal weken is iedereen op bezoek geweest, zijn de bloemen verwelkt en stopt de postbode met het brengen van kaartjes. Dan wordt het letterlijk stil in huis en moet je het zelf gaan oppakken.

Dan pas komt het echte verdriet in alle hevigheid naar boven. De stilte in je hoofd, de leegte in je buik en de onmacht dat je er helemaal niets aan kan veranderen. Je moet er doorheen en alle fasen van rouw doorlopen. Het oneerlijkste is ook nog dat je het voor een groot deel alleen moet doen. Hoewel je samen het verdriet hebt, doorloop je alle fasen op je eigen manier. Het zorgt er ook voor dat je elkaar goed kunt steunen, maar het maakt het ook een uitputtingsslag. Als jouw verdriet weer even op laag pitje staat, probeer je het verdriet van de ander iets draaglijker te maken.

Het ergste vond ik in die eerste weken dat ik iedere avond uitgeput ging slapen en meestal ook heel vast kon slapen. De volgende ochtend werd ik dan wakker en voor even was ik gelukkig, omdat ik me pas na 5 seconden realiseerde dat mijn zwangerschap er niet meer was. Daarna speelde het hele verhaal zich nogmaals voor me af. Dan kwam er weer het intense verdriet.

Toch merkte ik ook dat mijn lijf me beschermde. Veel details zijn in mijn geheugen verstopt achter een dikke deur. Die gaat niet zomaar open, maar soms schiet hij even op een kiertje en komt er zo’n onbeschrijflijke herinnering naar boven. Die raakt me zo diep van binnen dat het me uit mijn evenwicht brengt. In het begin was ik dagen van slag, omdat het veelvuldig gebeurde. Het slot op die deur werkte bepaald nog niet goed.

In mijn intense verdriet kon ik schreeuwen en ontzettend boos zijn, vooral als ik alleen was. Waarom moest ons dit overkomen? Nu weet ik dat er op die vraag geen antwoord komt, maar toen wilde ik een antwoord hebben. Ik kon dagen op internet naar informatie zoeken om mijn schuld te bewijzen. Hoe had ik ervoor gezorgd dat mijn beide kinderen die afwijking hadden? Nu weet ik gelukkig dat ik met de kennis van nu niets verkeerd heb gedaan. Er is gewoon ook veel te weinig bekend om andere keuzes te kunnen maken. Dat was ook weer een fase waar ik doorheen moest. Dat ging niet samen met werken, omdat de boosheid en het verdriet te ongecontroleerd waren om goed te kunnen functioneren op de werkvloer.

Ik sloot mij wel af van de buitenwereld. Ik verschool mij in een cocon om daar verdrietig te zijn. Ik wilde dat alleen doen en kon daar ook niemand anders bij gebruiken. Deze fase moest ik alleen doorlopen. Ik bewoog mij weer in de maatschappij tussen familie, vrienden en collega’s, maar kon het niet opbrengen om te vragen hoe het met hen ging. Ik zat zo vast in mijn eigen verhaal en was zo verdrietig dat de wereld verder was gegaan waar het voor mij stil was komen te staan. De ingang van het normale leven kon ik niet vinden. Deze periode duurde bij mij het langste.

Nu heb ik de ingang naar het dagelijks leven weer gevonden, maar ik heb nog steeds aanpassingsproblemen. Hoe pas ik met mijn verhaal in deze wereld die over hele andere dingen gaat? Ik kan weer plezier maken, uitbundig lachen zonder me schuldig te voelen. Ik kan weer meningsverschillen hebben, zonder me af te vragen wat het nut er eigenlijk van is. Kortom: ik lijk wel weer een beetje op een normaal mens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s