Sorry…

Het leven is soms best moeilijk als onzichtbare moeder. Ik heb geen kinderen waarover ik kan praten, maar luister wel naar alle verhalen van andere mama’s over hun kinderen. Soms kennen mensen mijn verhaal niet en vragen hoeveel kinderen ik heb. Soms zeg ik geen, maar vaak zeg ik ook twee. Dan is de volgende vraag automatisch: “Hoe oud zijn ze dan?” Dan antwoord ik rustig: “Ze zouden 5 en 4 zijn geweest”. Het antwoord dat ik dan meestal krijg is: “Sorry”.

Waarover mensen zich dan schuldig voelen? Ik denk dat ze bang zijn dat ze me gekwetst hebben. Als ik echter niet gekwetst wilde worden, dan had ik als antwoord geen gegeven. Ik geef mensen de opening om meer te vragen, maar de meeste mensen durven dit niet. Ik wil er echter graag over praten. Ik wil dat er ook naar mijn verhaal geluisterd wordt. Ik wil dat mensen erkennen dat ik twee kinderen heb, ook al zijn ze nooit opgegroeid.

Ik wil dat zij ook luisteren naar mijn verhaal over mijn zwangerschap, mijn bevalling en alle echo’s die ik heb gehad. Ik wil dat mensen vragen op wie mijn kinderen leken. Ze mogen ook vragen wat het met mij heeft gedaan, hoeveel ellende het heeft gekost, maar ook wat het me gebracht heeft. Ze mogen me eigenlijk alles vragen, want als ik er geen antwoord op wil geven, dan kan ik dat ook zeggen.

Ik ben namelijk een hele trotse, onzichtbare moeder.

Gedichtje

Een gedachte over “Sorry…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s